Bir bireyin bilincinde gerçek bir evrim yaratmasının iki temel şartı bulunmaktadır.

İlki, fiziksel bedenimizi tanımaktır.

İkincisi ise, duygusal bedenimizi anlamaktır.

İnsan, karmaşık bir varlık olduğu için, yalnızca fiziksel bedenimizi anlamak ya da duygularımız konusunda uzman olmak yetersiz kalır.

Duygusal bedenimizi, yani duygularımızın fiziksel bedenimiz üzerindeki etkilerini ve bu duygularla ürettiğimiz düşünceleri keşfettikçe, kendi hakikatimize ulaşabiliriz.

Karmaşık zihnimizde tüm duygularımızı tanıyabiliyor muyuz? Bu soruyu tam anlamıyla cevaplayabilenler oldukça azdır. Çünkü çoğumuz yüzeydeki duyguyu fark edebiliriz.

Baskın duygularımızı daha açık bir şekilde hissederiz.

Ancak, birçok kişi bir duyguyu hissetse bile, o duygudan kaynaklanan düşünceleri fark etmekte zorlanır. Örneğin, içimizdeki eksiklik duygusundan kaynaklanan düşüncelerimiz ve yargılarımız nelerdir? Bunların hepsini görebiliyor muyuz?

Maalesef, çoğu zaman göremeyiz. Bunu görebilmek için kendimize zaman ayırmalı, kendi iç dünyamızla baş başa kalmalıyız ki, zihnimizin karanlık köşelerini aydınlatabilelim. Sosyal medya ve televizyonun sürekli meşgul ettiği bir dünyada, bunu gerçekleştirebilenler azdır.

Kendimizle ne sıklıkla içsel bir yolculuğa çıkıyoruz? Günün sonunda, hangi duygularımın yönlendirdiği düşüncelerle kararlar aldığımızı yazıyor muyuz?

Bu konuda bir yöntem öneriyorum. Her günün sonunda, “Bugün hangi eksiklikleri hissettim?” diye kendinize sorun. Aldığınız cevabın yanına “NEDEN?” diye ek bir soru daha yazın ve bunun cevabını da kaydedin.

Bu pratikle en az 10 gün geçirin. Bu süreçte, daha önce fark etmediğiniz birçok düşünce ve duyguyla tanışacak, zihninizde dolaşan farkında olmadığınız duygusal yargıları keşfedeceğinize inanıyorum.

Deneyimlerinizi yorumlar bölümünde paylaşarak, diğer okuyuculara ilham kaynağı olmak ister misiniz?

Her zaman eşsiz olduğunuzu ve bir hediye olarak dünyaya geldiğinizi hatırlamanız ve bunu dünyanıza yansıtmanız dileğiyle…

Yapacaklarımızı yargılanma endişesiyle sınırlar, potansiyelimizin sadece bir kısmını kullanırız.

Böylece, gerçek benliğimizi gizler, varlığımızın tamamını nadiren sergileriz.

Bu saklanma, derinlerde yatan bir yargılanma korkusundan kaynaklanır.

Kimse tarafından yargılanmak istemeyiz ama ironik bir şekilde, farkında olmadan kendimizi en çok biz yargılarız.

Bu kendini yargılama, kimse tarafından yargılanmamak için üzerimizde oluşturduğumuz baskının bir sonucudur.

Bu baskının farkında mısınız? Kendi kendimize nasıl bir kısır döngü yarattığımızın?

Bunun temelinde, kendimizin değerini tam olarak algılayamamamız yatar.

Kendimizi benzersiz olarak göremememiz, bu algının eksikliğidir.

Ancak, benzersiz olmak sadece bize özgü değil, her birimiz benzersiziz.

Bu gerçeği kabullenmek zor olabilir. Suçlular, hırsızlar, dolandırıcılar da benzersiz midir? Eğer onlar da kendilerinin benzersizliğinin farkında olsalardı, belki de kötü yolları seçmezlerdi.

Dünyada karanlık, benzersizliğinin farkında olmayan insanlar yüzünden var.

Benzersizliğinizi fark ettiğinizde, ruhunuz gelişir ve özdeğerinizi daha yoğun hissedersiniz.

Bu farkındalıkla, karanlıkta kalanlar ışığınızdan uzaklaşır.

Benzersiz olduğunuzu kabullenmek için, kendinizi dünyaya gelen bir hediye olarak görmeyi deneyin. Sizin gibi birinin daha doğması için yirmi altı bin yıl gerekir; bu kadar nadidesiniz. Kendinizi bu şekilde tanımlamayı hiç düşündünüz mü? Kendinizi bir hediye olarak görmek nasıl bir his?

Bu düşüncelerle dolu bir şekilde yaşamınızı sürdürürseniz, her geceyi ve her sabahı aydınlığa çevirebilirsiniz.

Eşsiz olduğunuzu ve bir hediye olarak dünyaya geldiğinizi her zaman hatırlamanız, ve bunu dünyanıza yansıtmanız dileğiyle…